Veiligheid in beglazing

Grote glazen puien en atria met glasbalustrades bepalen het beeld van een modern schoolgebouw. Hoewel constructief juist berekend, blijken dergelijke glasconstructies soms niet bestand tegen de volgens het Bouwbesluit verplichte slingerproef. Kleine fouten in ontwerp of uitvoering blijken de oorzaak.

Glasbalustrades en -puien testen met slingerproef

Stel, een scholier struikelt en valt tegen een glazen balustrade. Of een kind rent in zijn spel tegen een glazen pui. In die gevallen moeten de betrokken personen beschermd zijn tegen doorval. Daarom moet in balustrades en andere afscheidingen bij een hoogteverschil van meer dan 1 meter gelaagd veiligheidsglas worden toegepast.

Bij een incident mag het glas beschadigen – er mogen barsten in komen, maar het geheel moet dicht en doorvalveilig blijven. Volgens het Bouwbesluit moeten constructies in dat kader niet alleen worden berekend, maar ook getest met de slingerproef die in NEN 6702 wordt beschreven. De afdeling Bouw- en Woningtoezicht van een gemeente vraagt uit het oogpunt van veiligheid regelmatig om zo’n slingerproef. Glas inclusief constructie moet immers weerstand kunnen bieden tegen de voorgeschreven stootbelasting.

Die slingerproef blijkt terecht, want meestal blijkt het glas wel stevig genoeg, maar leiden denk- en uitvoeringsfouten bij de bevestigingen tot onveilige situaties

Eerst testen, dan uitvoeren
Cees Isselmann is werkzaam bij adviesbureau Peutz en Associes uit Zoetermeer. Hij doet onderzoek naar schades in gevels en gebouwen en adviseert over de toepassing van (glas)constructies. Isselmann publiceert in het vakblad Glas in Beeld.

In een artikel over het nut van de slingertest vertelt hij dat door vóór de bouw te testen met een mock-up, kostbare problemen zijn te vermijden. ‘Een recent voorbeeld is een door ons uitgevoerde test in een gebouw waar glazen balustrades de vides afschermen. Iedere balustrade bestaat uit een gelamineerd glaspaneel van twee 10 millimeter dikke, volledig geharde floatglasruiten. Het paneel is aan de onderzijde met rozetten aan de bouwkundige constructie gemonteerd.

Volgens de berekeningen van een constructeur was alles daarmee in orde, maar tijdens de slingerproef klapte de balustrade om en bleef alleen nog aan de folie hangen. Het venijn bleek in een klein detail te schuilen: de kunststof busjes die contact tussen de rand van de ruit en de bevestigingsbouten moeten vermijden, waren minder lang dan de dikte van de ruit. De rozetten waren met een maximaal moment aangedraaid, waardoor bij de inklemmingen een te hoge spanning in het glas ontstond en tijdens de slingerproef de maximaal opneembare trekspanning in het glas overschreden werd.’